RSS Feed

Η Σταμνά, το πανηγύρι και ο Νίτσε

Posted on

Ένας παράδοξος τίτλος για ένα «παράδοξο», για τα συνήθη μου γραφόμενα, κείμενο.

Τρεις λέξεις που μου ήρθαν στη μία, πρώτη πρωϊνή ώρα, μετά από ένα γαλήνιο νυχτερινό μπάνιο στην θάλασσα του χωριού μου.

Δεν ξέρω γιατί αλλά από παιδί ήθελα να αποκτήσω την σοφία των «δοκιμασμένων». Πρώτα έτη ως φοιτήτρια  και η γνωριμία μου με τον Φρειδερίκο (Νίτσε) και τον Βίλχελμ (Ράϊχ), μ΄εκαναν να βλέπω καχύποπτα τον κόσμο γύρω μου. Άρχισα να παρατηρώ κινήσεις, πρόσωπο, βλέμμα, άγγιγμα.

Και συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος, λίγο πολύ, είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή στις επιταγές κυρίαρχων συστημάτων:της θρησκείας, της πολιτικής, του ίδιου του «περιχαρακωμένου» εαυτού του.

Κάπου όμως στο διάβα του χρόνου, γνωρίζεις, ότι η σοφία των δοκιμασμένων ή καλύτερα οποιαδήποτε σοφία δεν αποκτιέται μόνο μέσα από τα βιβλία. Οι εμπειρίες είναι αυτές που μετατρέπουν  την γνώση σε βίωμα για να μας μείνει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, «μια κάποια σοφία», ως απόσταγμα…Εάν επιθυμείς διακαώς “ν’ αδράξεις την αλήθεια μέσα σε μια ψυχή και σ’ ένα σώμα”, όπως θα έλεγε περίτεχνα ο Ρεμπώ.

Σ’ ένα τέτοιο σημείο λοιπόν «συνειδητοποίησης», πήρα ένα σακίδιο και ταξίδεψα στην Ολλανδία. Η Ελλάδα δεν με χωρούσε, το πετσί μου δεν με χωρούσε, η «σοφία των δοκιμασμένων» με καλούσε.

Δούλεψα σε εστιατόριο, άλλαξα σπίτια και πόλεις, δέχθηκα τον ρατσισμό ορισμένων Ολλανδών για την Ελλάδα και γύρισα με τον ίδιο σάκο, με το ίδιο πρόσωπο αλλά με εσωτερικές τομές. Είχα αποκτήσει ελάχιστα, με δική μου ευθύνη, χωρίς θεό κι αφέντη, την πολυπόθητη σοφία των δοκιμασμένων.

Η σοφία των δοκιμασμένων, ως απόσταγμα εμπειρίας, έγινε βαθιά αγάπη και επιδίωξη για το απλό και το παραδοσιακό. Ο Φρειδερίκος  και ο Βίλχελμ μαζί με τόσους άλλους συνεχίζουν να βρίσκονται στην βιβλιοθήκη μου σε περίοπτη θέση κι εγώ συνεχίζω να τους «μυρίζω» και να τους αγαπώ.

Συχνά πυκνά όμως  τους αφήνω για το απλό, το πρωτόλειο και το φυσικό, για να τους βρω ξανά όταν το άγγιγμά τους δεν θα είναι τόσο σκληρό. Όταν η επαφή με την φύση και την απλότητα, με κάνει να αποδεχθώ την σκληρότητα που περιγράφουν, αυτή ενός κόσμου που αρνήθηκε την σοφία της “αναρχίας”  του για να φτιάξει «συστήματα» και να χωρέσει ασθμαίνοντας σ’ αυτά.

Σαν τώρα θυμάμαι που σε μια συνέντευξη πολυεθνικής και της αυστηρής ερώτησης της διευθύντριας για το ποιό είναι, κατά την γνώμη μου, το ελάττωμα των περισσοτέρων ανθρώπων (!),  εγώ απάντησα ειλικρινώς ότι  «παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους».

Προφανώς με κοίταξε σοβαρά, γιατί ιδιαιτέρως σοβαρά έπαιρνε τον εαυτό της..

Και να περίεργο πράγμα, που μου ήρθαν όλα αυτά, μία μέρα μετά την επίσκεψή μου  στα Σταμνά, ένα χωριό 20 περίπου λεπτά από το Μεσολόγγι. Φίλη κολλητής έμεινε έγκυος, παντρεύεται, ήθελε να μας δει. Κι εμείς, πήραμε τον δρόμο από  την Ερατεινή για το άγνωστο χωριουδάκι που ακούει στο όνομα «Σταμνά», για να βρεθούμε τελευταία μέρα στο καθιερωμένο τριήμερο πανηγύρι του χωριού.

Πέρασα υπέροχα. Παρ’όλο που βρεθήκαμε την τελευταία μέρα του πανηγυριού, όλα ήταν όμορφα κι απλά.

Πλατάνι στην πλατεία μεγάλο, παραδοσιακές φορεσιές από τους αρματωμένους, φιλόξενοι άνθρωποι (αγαπώ τοπική ανθρώπινη ζεστασιά), μπύρα amstel και ξημέρωμα στην πλατεία του χωριού. Και το clue της υπόθεσης: O Δήμος, που φρόντισε να μας πει την ιστορία του πανηγυριού, μας προέτρεψε να κάνουμε μαζί με τους εναπομείναντες, τον γύρο του χωριού, τραγουδώντας και χορεύοντας. Πώς να  πεις όχι σε κάτι τέτοιο;

Ξημέρωμα, βουνό, απίθανη θέα, έλλειψη νύστας παρά την απουσία ύπνου κι ένα άγνωστο χωριό με το τοπικό πανηγύρι της Αγι – Αγάθης ήδη στις καρδιές μας. Να μας συντροφεύει στην Αθήνα, όπου το απλό θα γίνεται περίπλοκο κι εμείς θα ξεγλιστράμε από την σοφία που υποτίθεται πως αποκτήσαμε.

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στον Δήμο, την κ. Πηνελόπη, τον Σωτήρη, τον Αποστόλη και σ’ όλους τους Σταμνιώτες που είχα την τιμή να γνωρίσω και να πιώ μαζί τους.

Κάνω πίνακα στην σκέψη μου, το τελείωμα του τριήμερου πανηγυριού με τους αρματωμένους να τραγουδάνε και να κλαίνε από συγκίνηση. Κι εμένα να δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου, ότι θα ανακαλύψω κι άλλα πανηγύρια και τοπικές γιορτές σαν κι αυτό, για να αποκτήσω την σοφία των δοκιμασμένων που κατά περίεργη ειρωνία της περίπλοκης σκέψης μου, δεν είναι  τίποτε άλλο από το βίωμα της απλότητας με μια κόκκινη πινελιά την αβάσταχτη ελαφρότητα…του «είναι» μου.

Και ναι, φύγαμε με τα σουβενίρς μας, 2 μαντήλια εκάστη, που φορούν οι αρματωμένοι, ευγενική χορηγία του Δήμου!Ευχαριστούμε!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: